در هیاهوی زندگی و میان شتاب روزهایی که فرصت خلوت با خود و خدا را از انسان می‌گیرد، گاهی چند جمله از یک مناجات می‌تواند دریچه‌ای به سوی آرامش باز کند؛ فرازی ناب از مناجات ابوحمزه ثمالی، با ترجمه جویا جهانبخش، روایتی از اعتراف، امید و بازگشت دل به سوی پروردگار است؛ نجوایی که شاید مخاطب امروز بیش از همیشه به شنیدن آن نیاز داشته باشد.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، مناجات یکی از قدیمی‌ترین جلوه‌های معنویت در فرهنگ دینی و انسانی و زبان بی‌واسطه انسان در ارتباط با پروردگار است؛ نجوایی که در میان هیاهو و شتاب زندگی روزمره، فرصتی برای تأمل، آرامش و بازگشت به خویشتن فراهم می‌کند.
در طول تاریخ، بسیاری از عارفان، علما و شخصیت‌های برجسته معنوی، عمیق‌ترین تجربه‌های روحی خود را در قالب دعا و مناجات به یادگار گذاشته‌اند؛ متونی که همچنان می‌توانند تسکینی برای خستگی‌های روح و چراغی برای ادامه مسیر زندگی باشند.
بنابر روایت ایکنا، در این استوری‌موشن، فرازی ناب از مناجات ابوحمزه ثمالی با ترجمه جویا جهانبخش روایت می‌شود؛ نجوایی کوتاه برای فاصله گرفتن از شتاب روزمره و فرصتی برای تأمل، آرامش و یاد خدا.
کد مطلب 2284827
-
«تو نکوکاری و ما بَدکار»؛ نجواهایی که شاید این روزها بیشتر از همیشه به آن نیاز داریم
-
حقیقتا خیلی مذهبی نیستم ولی برای همکاران روشنفکرم متاسفم/ نویسنده ای که 22 سال زندان کشید
-
اجرای عدالت برای جامعه بیش از باران چهل‌روزه برای جامعه نافع است
-
ادای احترام به روشنفکران برای فلسطین/ یادی از سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج، محمدعلی سپانلو، طاهره صفارزاده و محمود حکیمی
-
هشدار پیامبر(ص) به عیب‌جویان؛ توبه‌کار را سرزنش نکنید!
-
کودک 13 ساله ای که به او بنزین خوراندند و آتش زدند/ روایت های یک کنشگر بین المللی
-
حقیقتا خیلی مذهبی نیستم ولی برای همکاران روشنفکرم متاسفم/ نویسنده ای که 22 سال زندان کشید