در اوج جنگ سرد، آمریکا به دنبال ساخت بمبافکنی بود که به جای سوخت معمولی، از انرژی یک راکتور هستهای برای پرواز در مسافتهای بسیار طولانی استفاده کند؛ ایدهای عجیب که سرانجام پیش از ساخت هواپیمای عملیاتی کنار گذاشته شد.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از عصر ایران؛ در دهه ۱۹۵۰، نیروی هوایی آمریکا به دنبال راهی برای ساخت یک بمب افکن راهبردی بود که بتواند مدت بسیار طولانی در آسمان بماند و بردی فراتر از هواپیماهای متعارف داشته باشد. نتیجه این نیاز، برنامه WS-۱۲۵A بود؛ پروژهای که قرار بود یک هواپیمای هستهای را به یک سلاح راهبردی واقعی تبدیل کند.
برای توسعه این هواپیما، دو تیم صنعتی وارد رقابت شدند: جنرال الکتریک همراه با کانویر روی یک مسیر توسعه کار میکرد و پرت اند ویتنی نیز با لاکهید برای ارائه راهحل دیگری همکاری داشتند.
ایده اصلی ساده اما از نظر مهندسی بسیار دشوار بود: راکتور هستهای گرمای لازم برای موتورهای جت را تامین کند و هواپیما بتواند بدون وابستگی به حجم عظیمی از سوخت متعارف، مسافت بسیار زیادی را طی کند.
مشکل اصلی فقط ساخت یک موتور هستهای نبود. خدمه هواپیما باید از تشعشعات راکتور محافظت می شدند و همین موضوع وزن بسیار زیادی به هواپیما اضافه میکرد. درواقع، برنامههای هستهای آمریکا به آزمایش سامانههای حفاظتی و موتورهای هستهای نیز کشیده شد.
در همین مسیر، موتورهای آزمایشی جنرال الکتریک با راکتورهای هستهای آزمایش شدند و توانستند در شرایط آزمایشگاهی به سطح بالایی از توان برسند. با این حال، هیچ هواپیمای عملیاتی با چنین پیشرانی وارد آسمان نشد.
برای بررسی مشکلات مربوط به حمل راکتور هستهای در هوا، یک فروند B-۳۶ نیز به هواپیمای آزمایشی NB-۳۶H تبدیل شد. این هواپیما یک راکتور عملیاتی را حمل میکرد، اما انرژی راکتور به موتورهای آن منتقل نمیشد و هواپیما همچنان با موتورهای معمولی پرواز میکرد.
درنهایت مشخص شد ساخت یک بمبافکن هستهای عملیاتی با هزینه، پیچیدگی و مشکلات ایمنی بسیار زیادی همراه است. برنامه WS-۱۲۵A در سال ۱۹۶۱ متوقف شد؛ در حالی که مجموع تلاشهای مرتبط با توسعه پیشران هستهای هواپیما طی سالهای قبل، بیش از ۱ میلیارد دلار هزینه در بر داشت.
به این ترتیب، WS-۱۲۵A هرگز به یک هواپیمای واقعی تبدیل نشد؛ اما پروژه آن یکی از بلندپروازانهترین تلاشهای عصر جنگ سرد برای استفاده از انرژی هستهای در هوانوردی باقی ماند.
ایدهای که روی کاغذ میتوانست به یک بمبافکن با برد تقریبا نامحدود منجر شود، در دنیای واقعی با یک مشکل اساسی روبهرو شد: چگونه میتوان یک راکتور هستهای را با وزن قابل قبول، ایمنی کافی و حفاظت مناسب برای خدمه، به پرواز درآورد؟
۲۵۹
کد مطلب 2258955
-
سرانجام بمبافکنی که قرار بود با راکتور هستهای پرواز کند / پروژه چندمیلیارد دلاری آمریکا + عکس
-
یکی از قدیمیترین پیمانهای صلح جهان در ترکیه کشف شد / قوانین باستانی درباره فراریان چه میگفتند؟
-
احمدشاه در میدان اسبدوانی پاریس / عکس
-
سیاستهای فرهنگی دوره رضاشاه در ترازوی تاریخ
-
نادرشاه از کدام تبار بود ترک یا کرد؟
-
یک روز برفی در تهران دوره ناصرالدینشاه + عکس
-
نادرشاه از کدام تبار بود ترک یا کرد؟